Home    Bucks    Tapety    Video    Wywiady    Zdjęcia    Księga Gości    Kontakt    Linki     Bannery
2002/03
średnie

- 14.3 pkt.
- 6.5 zb.
- 2.0 ast.

 

 

Średnie w karierze:
Minuty: 28,8
FG%: 45
3P%: 28 
FT%: 71
RPG: 4.8
APG: 1.4
SPG: .74
BPG: .34
TO: 1.17
PF: 2.3
PPG: 10.9

 

 

 
stat4u

                                                

 Skład     Liderzy zespołu     Rekordy     Przyszłe spotkania       Historia klubu        Kontakt z klubem 
Zarobki

Drużyna Milwaukee Bucks zainaugurowała w NBA w roku 1968. Dzięki szczęśliwemu rzutowi monetą pozyskali najlepszego centra w lidze i m.in. dzięki niemu wygrali ligę już w trzecim roku istnienia, co nie zostało już nigdy powtórzone przez żaden zespół. Z Kareemem Abdul-Jabbarem na centrze i Oscarem Robertsonem na obronie nie mieli sobie równych. Ich szybki sukces spowodował, że przeciwnicy spotrzegali ich jako bardzo ciężkich przeciwników przez lata 70. i 80. W tym czasie cały czas dostawali się do play-off i ustanowili swój własny styl gry - twardy i zadziorny. Niestety lata 90. to szereg niepowodzeń i rozczarowań, ale dokładną historię przedstawiam poniżej.

1968-69: LEPIEJ MIEĆ SZCZĘŚCIE NIŻ BYĆ DOBRYM

Milwaukee zainaugurowało w NBA 16. października 1968 porażką na własnym parkiecie z Chicago Bulls 89-84 przed prawie 8,500 tysięczną publicznością. W pierwszej piątce wybiegli Wayne Embry na centrze, Fred Hetzel i Len Chappell na skrzydłach oraz Jon McGlocklin i Guy Rodgers na tyłach. Pierwszym trenerem był Larry Costello. Pierwsze zwycięstwo w lidze odnieśli dopiero w szóstym meczu sezonu, wygrywając z Detroid Pistons 134-118.

Sezon 1968-69 zakończyli z bilansem 27-55 i zajęli ostatnie miejsce we Wschodniej Dywizji, co okazało się bardzo szcześliwym rozwiązaniem, jak się później okazało. Zasady NBA mówiły, że z pomiędzy dwóch ostatnich drużyn w dwóch dywizjach zostanie wybrana jedna, która będzie mogła pierwsza brać w drafcie zawodnika. Wybór miał nastąpić przez rzut monetą. Dwie ostatnie drużyny: Milwaukee (27-55) i Phoenix (16-66) połączyły się w telefonicznej konferencji z ówczesnym szefem ligi J. Walter'em Kennedy'im. Prezes Suns postawił na reszkę, ale moneta półdolarowa spadła orłem do góry.

Selekcja była jasna: Lew Ancindor który doprowadził drużynę UCLA Bruins do trzech zwycięstw NCAA w trzech latach. Alcindor później wystąpił w 20 kolejnych sezonach NBA będąc najlepszym strzelcem w historii tej ligi zdobywając w sumie 38,387 punktów. Phoenix wybrali mierzącego 212cm centra z Uniwersytetu Floryda Neal'a Walk'a , który w ciągu osmiu lat w NBA zdobywał średnio 12,6 punktu grając w zespołach z Phoenix, Nowego Orleanu i Nowego Jorku. 

Alcindor spowodował, że Bucks od razu zaczęli wygrywać. Mierzący 220cm center opanował do perfekcji śmiertelnie groźne rzuty hakiem, które były praktycznie nie do obrony. W sezonie 1969-70 został jednogłośnie wybrany najlepszym debiutantem ligi ze średnimi 28.8 punktu i 14,5 zbiórki na mecz. W 1970 zagrał również w meczu gwiazd oraz został wybrany do drugiego zespołu NBA i do drugiego zespołu defensywnego NBA. Był drugim strzelcem ligi (po Jerry'm West'cie 31,2) oraz trzecim zbierającym za grającym w San Diego Rockets Elvinem Hayes'em (16,9) i Wes'em Unseldem (Baltimore Wizards, 16,7).

Mimo że Alcondor był niesamowicie dobrym zawodnikiem, siła ataku Bucks nie opierała się tylko i wyłącznie na tym zawodniku. Flynn Robinson (biorący również udział w meczu gwiazd) zdobywał średnio 21,8 punktu, mierzący 185cm debiutant Jon McGlocklin dodawał co mecz 17,6 punktu. 
Kolejny sezon Bucks zakończyli z bilansem 56-26 plasując się na drugiej pozycji za New York Knickerbocksers we wschodniej dywizji. Następnie pokonali Philadelphia'e 76ers 4-1 w półfinale konferencji a w finale konferencji spotkali się z zespołem z Nowego Jorku.

Statystyki sezonu 1968-69

1970-72: KAREEM I "BIG O" PROWADZĄ BUCKS DO TYTUŁU

W sezonie 1970-71 Milwaukee zdobyło mistrzostwo po tym, jak zdominowali play-off. Ziarna tego sukcecu zostały zasiane w momencie, gdy przeprowadzili transfer w czasie letniej przerwy na mocy którego oddali do Cincinnati Royals Flynna Robinsona i Charlie'go Paulk'a w zamian za obrońcę Oscar'a 'The Big O' Robertson'a.

Dla Robertsona był to już 11 sezon w NBA. Mimo, że nie był już młodym zawodnikiem, wniósł do młodziutkiej drużyny Bucks masę doświadczenia oraz umiejętności. Co więcej, nadal rzucał średnio 19,4 punktu na mecz, co dało mu miejsce w meczu gwiazd oraz w drugiej drużynie All-NBA. W międzyczasie Alcindor średnio rzucał 31.7 punktu na mecz i został wybrany MVP sezonu zasadniczego.

Uzupełnieniem w pierwszej piątce oprócz Alcindora i Robertsona byli Jon McGlocklin, Bob Dandridge i Greg Smith. Rezerwowymi byli Bob Boozer, Lucius Allen i Dick Cunningham. Milwaukee przeszło przez sezon zasadniczy jak burza kończąc go z bilansem 66-16 w nowo powstałej Midwest Division. Bucks przegrali tylko 2 z 12 meczów w play-off, pokonując 4-1 San Francisco Warriors i Los Angeles Lakers i zmietli w finale Baltimere Bullets 4-0.

Obrona tytułu w następnym sezonie okazała się trudną rzecza, jednak dla Alcindora (znanego już wówczas jako Kareel Abdul-Jabbar) wszystko wydawało się banalne w roku 1972. Był najlepszym strzelcem NBA ze średnią 34,8 punktu na mecz, a 10 października 1971 w meczu z Boston Celtics zdobył 55 oczek. Jabbar był nie do zatrzymania kiedy otrzymał piłkę w okolicach kosza i to było główna przyczyną nagrodzenia go MVP po raz drugi z rzędu. 

Aż czterech innych zawodników Bucks rzucało średnio 10 lub więcej punktów: Dandridge (18,4), Robertson (17,4), Allen (13,5) i McGlocklin (10,7). Milwaukee zakończyło sezon zasadniczy z bilansem 62-19 i następnie pokonali Golden State w pierwszej rundzie play-off 4-1. W finale konferencji zachodniej Jabbar i Robertson mieli zmierzyć się z Wiltem Chamberlainem i Jerrym Westem z Los Angeles.

Chamberlain był już bliski zakończenia kariery (wycofał się z gry po bierzącym sezonie) i zdobywał tylko 14,8 punktu na mecz (co jest dalekim wyczynem do jego 50,4 punktu które zdobywał średnio na mecz dekadę wcześniej). Był nadal jednak liderem w zbiórkach i procencie rzutów z gry a oprócz tego jednym z najlepszych obrońców, co spowodowało, że konfrontacja Jabbar - Chamberlain była jedną z najważniejszych w historii finałów NBA. Lakersi zakończyli sezon z najlepszym bilansem na zachodzie, zmietli do zera Chicago w pierwszej rundzie, następnie pokonali w sześciu meczach Milwaukee Bucks a w wielkim finale nie dali szans Nowojorczykom pokonując ich 4-1.

Statystyki sezonu 1969-70
Statystyki sezonu 1970-71
Statystyki sezonu 1971-72

1972-74: ROBERTSON ZWALNIA, ALE BUCKS SIĘ NIE ZATRZYMUJĄ

W sezonie 1972-73 Bucks wygrali 60 meczów, ale można powiedzieć, że ten sezon nie był dla nich łatwy. Swój pełny skład trener Larry Costello miał do dyspozycji w mniej niż połowie 82 spotkań. Abdul Jabbar (30,2) został zrzucony z tronu strzelców przez niższego o głowę zawodnika Kansas City-Omaha Nate'a "Tiny" Archibalda (34,0), a nagrodę MVP odebrał mu o co najmniej dwa tempa wolniejszy zawodnik Bostonu Dave Cowens. Dla Robertsona był to już przedostatni sezon w lidze. Jego średnia 15,5 punkta na mecz to najgorszy wynik w jego karierze jak do tej pory.

Jako pierwszoplanowy zawodnik pojawił się Dandridge. Zdobywał 20,2 punkta i 1973 zagrał w meczu Gwiazd. Allen dalej się rozwijał w swoim trzecim sezonie gry i teraz zdobywał już 15,5 punktu. Ale niestety w półfinale konferencji zachodniej, Warriors pokonali 4-2 Bucks i sezon zakończył się zdecydowanie szybciej niż wszyscy się spodziewali.

Bucks odpowiedzieli niesamowitym sezonem 1973-74. Mimo, że nie udało im się wygrać 60 spotkań (59-23) i tak po raz czwarty w sześć lat istnienia wygrali swoją dywizję. Abdul Jabbar grał jak natchniony kończąc na trzecim miejscu klasyfikacje strzelców (27,0) (za Bobem McAdoo i Petem Maravich'em)., czwartym pod względem zbiórek (14,5) i drugim pod względem bloków (3,49). Po raz trzeci w ciągu pięciu lat został wybrany MVP sezonu zasadniczego.

Robertson w wieku 35 lat zdobywał średnio 12,6 punktu i 6,5 asysty i mimo tego, że były to najgorsze osiągnięcia w jego karierze, to i tak są to imponujące statystyki jak na jego wiek. Dandridge dorzucał 19 punktów z 50% skutecznością. Allenowi wypadła chrząstka z kolana w 15. meczu i z powodu kontuzji opuścił resztę sezonu.

Nawet bez Allena Bucks utrzymali doskonała formę w play-off. Wygrali 4-1 z Los Angeles w pierwszej rundzie, w finale konferencji zmietli Chicago 4-0. W finale NBA spotkali się z Bostonem w składzie których znajdowali się m.in Cowens, John Havlicek, Jo Jo White, Don Chaney, Paul Westphal.

Wynikiem były rewelacyjne finały. Boston wygrał mecz otwarcia w Milwaukee ale przegrał drugi mecz po dogrywce. Również w następnych dwóch meczach oba zespoły podzieliły się zwycięstwami. Ale to Celtowie wygrali mecz numer pięć na wyjeździe i mieli szansę zakończyć rywalizację przed własną publicznością. Zamiast tego, to Bucks dali popis i zwyciężyli po dwóch dogrywkach w dramatycznych okolicznościach, a zwycięski rzut oddał Jabbar hakiem z rogu boiska! Mecz numer 7 wygrali Celtowie 102-87 a najlepszym zawodnikiem został Cowens, który rzucił 28 punktów i miał 14 zbiórek.

Statystyki sezonu 1972-73
Statystyki sezonu 1973-74

1974-76: CZAS ZMIAN

Sezon 1974-75 był pierwszą z trzech najważniejszych zmian w historii klubu. W tym czasie bowiem Robertson ogłosił koniec zawodowej kariery, a Allen został oddany do Los Angeles w zamian za obrońcę Jim'a price'a. Milwaukee wciąż jednak mieli Jabbara.

Jak istotny był ten zawodnik dla zespołu? Za odpowiedź niech posłuży fakt, że na początku sezonu, Bucks grający bez niego (Jabbar nie mógł grać z powodu złamanej ręki) zanotowali bilans 3-13. Po powrocie Kareema, zanotowali 35 zwycięstw przy 31 porażkach. To jednak i tak osadowiło ich bliżej dna tabeli, jednak bilans 38-44 i tak nie był tragicznym wynikiem biorąc pod uwagę pecha, który nie opuszczał zespółu przez cały rok.

Price, który razem z Abdul-Jabbarem i Dandridgem stworzyli pierwsze w klubie All-Star trio, opuścił całą drugą część sezonu z powodu kontuzji kolana. W tym czasie, Milwaukee przegrali 18 gier różnicą około 5 puntów, z czego 11 z nich nie więcej niż trzema. Zespół zaczął ostatni tydzień rozgrywek walcząc o dziką kartę pozwalającą na grę w play-off, jadnak nie udało im sie to i astępstwie nie awansowali do dalszej części rozgrywek po raz pierwszy od pięciu lat. Abdul-Jabbar ze średnią 30,0 punktu został trzecim strzelcem ligi, poza tym został wybrany do NBA All-Defensive Team.

Zmiany przybrały jeszcze większego tempa w czasie sezonu 1975-76, kiedy to drużyna została praktycznie zmuszona do przeprowadzenia transferu Jabbara (który podobno był bardzo niezadowolony z dalszej gry w Milwaukee). W wyniku tego, Bucks stracili Jabbara i rezerwowego centra Walta Wesley'a, a w zamian pozyskali od LA Lakers centra Elmore'a Meyers'a, obrońcę Brian'a Winters'a oraz dwóch debiutantów Davida Meyersa oraz Juniora Bridgemana. Abdul Jabbar w drużynie LA zdobył jeszcze pięć mistrzowskich tytułów zanim skończył karierę, w tym czasie Bucks ani razu nie sięgnęli po najwyższe laury.

W ciągu sześciu sezonów w Milwaukee, Abdul-Jabbar został trzykrotnie wybranym MVP ligi, w 1970 został wybrany do zespołu najlepszych debiutantów, sześciokrotnie grał w meczu gwiazd, cztery razy był członkiem zespołu All-NBA First Team, dwukrotnie był w składzie All-Defensive Team, w 1971 roku został wybrany MVP Finałów. Nawet po 20 latach wciąż był najlepszym strzelcem dla Milwaukee. Prowadził również nadal w klasyfikacji zbierających zawodników, średniej zdobytych punktów na mecz, rzucał na najwyższym procencie. Wymieniać można by dlługo, ale w skrócie powiem, że liczba rekordów w których prowadził Jabbar była tak długa jak jego prawa ręka :). Zespół wycofał jego koszulke z numerem #33 w 1993. W czasie gdy Jabbar grał dla Bucks, zespół zanotował bilans 342-150 (co daje 70% wygranych meczów.)

Rok później, już po odejściu Jabbara, Bucks zanotowali identyczny bilans jak ze swoim centrem rok temu: 38-44. Jednak mimo indentycznego bilansu, miejsce jakie po sezonie zajeła drużyna było zgoła inne. Milwaukee przesunęli się z osttaniej pozycji na pierwszą i po raz kolejny wygrali Midwest Division (Lakersi i Abdul Jabbar zakończyli sezon zasadniczy na czwartym miejscu w Pacific Division z zaledwie 40 wygranymi)

Milwaukee nie zaszli jednak daleko w play-off, przegrali bowiem w pierwszej rundzie z Detroit. dgidge zakończył sezon ze średnią 21,5 punktu co było dziewiątym wynikiem w NBA. Winters został wybrany do meczu gwiazd.

Statystyki sezonu 1974-75
Statystyki sezonu 1975-76

1976-79: Z POWROTEM W GRZE: ZACZYNA SIĘ REŻIM NELSONA

Sezon 1976-77 przyniósł kolejne zmiany. W październiku 1976 roku Jim Fitzgerald, właściciel telewizji kablowej, wykupił większość udziałów w klubie. Wayne Embry, poprzednio generalny manager klubu, zrezygnował ze swoich codziennych obowiązków. Karierę zakończył jedyny z zawodników grających w Bucks od początku istnienia klubu - McGlocklin. Po 18 meczach sezonu (Bucks mieli wtedy bilans 3-15), zwolniony został trener Larry Costello, w jego miejsce zatrudniono Dona Nelsona - byłego zawodnika Celtów, z którymi pięciokrotnie zdobywał tytuł mistrzowski. Nelson, który nie miał wcześniej żadego doświadczenia jako trener, doprowadzi później Bucks dzięwięc razy do play-off w ciągu 11 lat. Niestety ta sztuka nie udała mu się pierwszego roku.

Sezon 1976-77 był bardzo nieudany, ponieważ z bilansem 30-52 zajęli ostatnie miejsce w Midwest Divison. Zespół składał się wtedy z niedoświadczonych i młodych zawodników. Po drafcie w 1976 roku Bucks nabyli Quinna Bucknera, Alexa Englisha, Scotta Lloyda i Lloyda Waltona, a Swen Nater dołączył do zespołu jako wolny zawodnik. Najważniejszy moment w sezonie dla zespołu miał miejsce 13 lutego, kiedy to Milwaukee gościło u siebie Mecz Gwiazd.

W sezonie 1977-78 Bucks znowu szczęśliwie polosowali w drafcie, wybierając Kenta Bensona, Marquesa Johnsona i Erniego Grunfielda. Dołaczyli oni do Bridgemana, bucknera, Englisha, Meyersa i Wintersa tworząc dobrą drużynę, nie miejącą jednak doświadczenia gry w play-off. Mimo to Milwaukee z bilansem 44-38 zajęli drugie miejsce w Midwest Division.

Milwaukee dostali sie do play-off niejako kuchennymi drzami, po tym jak Seatlle pokonali Golden State w decydującym meczu sezonu zasadniczego. W pierwszej rundzie play-off Kozły zmiotły do zera faworyzowanych Phoenix, następnie w półfinale konferencji ulegli Denver Nuggets w siedmiu meczach. Winters został członkiem meczu gwiazd, Buckner został wybrany do drugiego zespołu najlepszych obrońców NBA a johnson został wybrany do drużyny najlepszych debiutantów.

W sezonie 1978-79 Milwaukee straciło dwóch podstawowych zawodników: English został wonym agentem i wybrał ofertę z Indianapolis, natomiast Meyers opuścił wszystkie 82 mecze z powodu kontuzji pleców. Konsekwencją tego był mizerny bilans 38-44 (znowu) i sezon zakończył się przed czasem.

Johnson jednak, zanotował całkiem dobry sezon, jeśli brać pod uwagę indywidualne statystyki. Skrzydłowy grający wcześniej na uczelni UCLA zdobywał średnio 25,6 punktu, co było trzecim wynikiem w NBA za Georgem Gervinem (29,6) i Lloydem Free (28,8). Poza tym, otrzymał najwięcej głosów przed meczem gwiazd ze wszystkich zawodników zachodu. 

Bridgeman zdobywał 15,5 punktu wchodząc z ławki a Bucks ustanowili rekord pod względem sumy asyst w jednym sezonie: 2,562 (póżniej pobity w sezonie 1984-85 przez LA: 2,575)

14 marca, milwaukee ustanowili rekord pod względem zdobytych punktów w regulaminowym czasie gry: 158 przeciwko Nowemu Orleanowi.

Statystyki sezonu 1976-77
Statystyki sezonu 1977-78
Statystyki sezonu 1978-79

1979-81: NAJWIĘKSZE STOPY NBA POMAGAJĄ KOZŁOM POKONYWAĆ RYWALI

Po stracie Abdul-Jabbara w 1975 roku, Milwaukee straciło cała siłę na pozycji centra co przyczyniło się do znacznego zmniejszenia średniej punktów zdobywanych na mecz. Aby załatać jakoś dziurę, Kozły zatrudniły w sezonie 1979-80 centra Boba Laniera z Detroit. Ten wielki środkowy, z delikatnym rzutem i wielkimi stopami w przyszłości zostanie członkiem Galerii Sław, ale wcześniej w znacznym stopniu przyczyni się do polepszenia gry swojego zespołu.

Po przyjściu Laniera, zespół rozpoczął sezon z bilansem 20-6 i później zdobyli mistrzostwo Midwest Division z 49 zwycięstwami i 33 porażkami. Zbalansowany zespół miejący w składzie Laniera, Wintersa, Johnsona, Bucknera, Bridgemana i debiutanta Sidney'a Moncriefa, Bucks mieli tylko jednego zawodnika wśród liderów w statystykach NBA. Był nim Johnson, który zajął 10 miejscie z 54% skutecznością rzutów z gry.

W półfinale konferencji zachodniej, Kozły trafili na obrońców tytułu, zespół Seattle SuperSonics, co później okazało się jednym z największych i najbardziej zapierających dech w piersiach spektaklem. Pierwsze dwa mecze kończyły się po dogrywkach a drużyny podzieliły się w nich zwycięstwami. W czasie meczu numer 5 ustanowiony został rekord NBA: aż 40,172 osoby pojawiły się w hali aby oglądać na żywo spotkanie. Niestety, Bucks przegrali w siódmym meczu i odpadli z walki o tytuł.

W sezonie 1980-81 Bucks posiadali wszystkie składniki konieczne do zdobycia mistrzostwa, jednak nie udało im się sięgnąć po najwyższą nagrodę. Z solidnym i głębokim zespołem, skończyli sezon zasadniczy z bilansem 60-22 w nowo uformowanej Central Division. Utworzenie nowej dywizji spowodowało, że Bucks grali od tej pory we wschodniej konferencji, w dywizji razem z Chicago, Indianą, Atlantą, Cleveland i Detroit.W ciągu następnych lat, Kozły 6 razy z rzędy zwyciężą swoją dywizję, jednak ani razu nie uda im się awansować do finałów.

Bucks zdobywali średnio 113.1 punktu na mecz i po spowodowało ich serię: sezon zaczęli od 10 zwycięstw z rzędu, później mieli 11 zwycięstw z rzędu na wyjeźdźie i 16 we własnej hali. Johnson rzucał średnio 20.3 punktu, Bridgeman 16.8, Lanier 14.3, Moncrief 14.0 a Winters 11.6. W czasie tego sezonu, Buckner pobił rekord klubu pod względem przechwytów w jedym sezonie - zanotował ich aż 197.

W play-off Kozły zafundowały swoim kibicom kolejny siedmiomeczowy horror. W półfinałach konferencji wschodniej trafili na Philadelphie która nie dość że miała Juliusa Ervinga w składzie, to jeszcze przewaga własnego parkietu była po ich stronie. Mecz rostrzygnęli na swoją korzyść Filadelfijczycy dopiero w siódmym meczu wygrywając jednym punktem.

Statystyki sezonu 1979-80
Statystyki sezonu 1980-81

1981-84: KOZŁY DALEJ ŚPIEWAJĄ POSEZONOWEGO BLUESA

W sezonie 1981-82 Milwaukee po raz trzeci z rzędu zwyciężyli swoją dywizję z bilansem 55-27, kończąc sezon zasadniczy z 13 meczami przewagi nad drugą Atlantą. Jednak ten triumf przyszedł drużynie nie bez kłopotów. Marques Johnson zaczął sezon od 18 meczowej przerwy, a trener Don Nelson został zmuszony do używania 15 różnych pozycji wyjściowych z powodu plagi kontuzji.

Nelson udowodnił, że jest mistrzem trenerskiej improwizacji. Jednym z jego najlepszych ruchów było ustawienie Moncriefa w pierwszej piątce. Ten trzecioroczniak z Uniwersytetu Arkansas zdobywał w sezonie 19.8 punktu i zbierał 6.7 piłki na mecz, więcej niż jego kolega z drużyny Larrier (13.5pkt, 5.2zb.).Moncrief, który został wybrany do najlepszych obrońców ligi, był pierwszym zawodnikiem od czasów Johna Havlicka z Bostonu (1969-70), który był liderem swojego zespołu w punktach, zbiórkach i asystach.

Średnia zdobyczy punktowych zzespołu została podniesiona po słynnym meczu z San Antonio z 6. marca 1982, zakończonego zwycięstwem Ostróg 171-166 po trzech dogwykach! Do zwycięstwa poprowadził swoją drużynę George Gervin zdobywając 50 punktów.

Jednak Bucks mieli jeszcze wiekszy zapas niepowodzeń i rozczarowań. W półfinale konferencji trafili znowu na 76ers i po porażce dwóch pierwszych meczów u siebie, nie potrafili się już podnieść ulegając ostatecznie w sześciu meczach. Sixers przegrali dopiero w finale z Los Angeles Lakers.

Nelson żonglował składem podczas kolejnej plagi kontuzji w sezonie 1982-83 i został nagrodzony kolejnym zwycięstwem w konferencji oraz pierwszą w karierze nagrodą dla najlepszego trenera. Moncrief był jego najważniejszym zawodnikiem. Został wybrany Najlepszym obrońcą NBA (pierwszy raz w historii NBA), był również najlepszym strzelcem zespołu ze średnią 22.5 pktu na mecz. Johnson (21.4 pkt) swoją grą zapracował sobie na czwarty z rzędu występ w meczu gwiazd.

Bucks otrzymali również pomoc z innych źródeł. Dave Cowens, pozyskany z Bostonu za Quinna Bucknera oraz Alton Lister (drugoroczniak z Arizona State) byli znacznym wzmocnieniem pod koszami.

Po zakończeniu sezonu z bilansem 51-31 Kozły zmiotły Celtów w półfinale konferencji. Następnie trafili na Philadelphie z Juliusem Ervingiem i Mosesem Malonem, którzy w drudze do tutyłu przegrali tylko jedno spotkanie. Na pocieszenie można powiedzieć, że przegrali je właśnie w rywalizacji z Kozłami.

Zawodnicy przychodzili i odchodzili na początku sezonu 1983-84, ale ruchy te nie przeszkodziły drużynie z Milwaukee w odniesieniu piątego kolejnego zwycięstwa w konferencji z bilansem 50-32. Cowens został odsunięty z zespołu, karierę zakończył Winters a mierząćy 222cm wzrostu debiutant Randy Breuer dołączył do zespołołu, podobnie jak weteran Nate Archibald oraz doskonały strzelec Kevin Grevey.

Moncrief był dalej kotwicą, zdobywając drugą z rzędu nagrode dla najlepszego obrońcy ligi i pomagając drużynie w traceniu najmniejszej ilości punktów na mecz (101.5). Johnson dalej doskonale trafiał z gry rzucając 20.7 punktu na mecz. W nowej, rozwiniętej już formule play-off, Milwaukee trafili na Atlantę w pierwszej rundzie i potrzebowali aż 5 spotkań żeby roztrzygnąć rywalizację na swoją korzyść.

W półfinałach konferencji Bucks łatwo już uporali się z New Jersey Nets wygrywając 4-2 co dało im szanse kolejnego spotkania w finale z Bostonem, prowadzonym przez Larry Birda, Kevina McHale'a i Roberta Parisha. Celtowie poradzili sobie z przeciwnikiem w pięciu meczach, co spowodowało, że po raz drugi raz z rzędu Milwaukee przegrali w finale konferencji z przyszłymi mistrzami NBA.

Statystyki sezonu 1981-82
Statystyki sezonu 1982-83
Statystyki sezonu 1983-84

 ...cdn...

tekst w całości przetłumaczony przez Dawida Księżarczyka ze strony NBA.COM

 

 

 
 
                                                        .::(C)2003 by Dave::.